هاني: راه خود كج كرده بودم. چه خوب شد كه بر ترس چيره شدم. در اين بيابان تفتيده كه همه چيز ،ازهرم آفتاب به توده‌ای لغزان بدل شده، جامه‌ای از وهم می‌پوشد،از دور تو را ديدم چون جانوری بی‌شكل كه بر پوستِ كشيده‌ی بيابان دندان می‌خاييد. يكبار گفتم پلنگی‌ست به قصد جان من كمين كرده. يكبار گفتم غولی‌ست زه كمان كشيده. يكبار گفتم مردی‌ست نيش مار جانش به آتش كشيده. آه ماهان ، تو كجا بودی؟
ماهان كوشيار ـ ص 40 

چکيده‌ی نقد و نظرها

	تماشاچی در عين حالی كه خود را در فضای يك افسانه قديمی حس می‌كند، و سجع زبان نمايشنامه به اين امر كمك می‌كند، اما هرگز در درك و فهم روال ديناميك افسانه عاجز نمی‌ماند زيرا كه رضا قاسمي توانايی آن را داشته است كه در تدوين نمايشنامه خود بين يك زبان شعری كلاسيك نهصد ساله و زبان تآتری امروز پلی برقرار كند كه هيچ چيز فدای هيچ چيز نشود. مجيد روشنگر ـ بررسي كتاب
	ماهان كوشيار از رده‌ی نمايش‌هايی است كه تماشاگر در آن موضوعی واحد را جستجو نمی‌كند. بر حسب كيفيت تجربيات و دانش هر فرد ، تماشاگر با اثر هنری می‌آميزد و از طريق پيوند، به دانشي نو و زنده‌تر ارتقاع مي‌يابد.  مجله نمايش
	ماهان، قهرمان نمايشنامه، نه در برابر فرد يا گروه به كشمكش و چالش برمی‌خيزد و نه در مقابل تقدير، جامعه، يا طبيعت. او ميان شك و يقين، دروغ و راست، خوبی و بدی، واقعيت و خيال گرفتار آمده است و ما را نيز با خود به عالم جادويی خيال، به كهكشان سيال ذهن، سفر می‌دهد. نويسنده داستان خود را نه بوسيله صحنه سازيها و امور عجيب و غريب و شگفت‌انگيز بلكه به شكلی ساده و با بيانی شاعرانه و به غايت زيبا، كه مناسب و برازنده صحنه است، ضمن چند صحنه گوناگون اما گسسته، به تدريج برملا می‌سازد و دوگانگی جهان انسان، ذهنيت و عينيت او را يه نمايش مي‌گذارد. حسن فياد ـ بررسی كتاب